ഹൃദ്രോഗത്തെ തുടർന്ന് അത്ലറ്റുകളുടെ പെട്ടെന്നുള്ള മരണം, അപൂർവമാണെങ്കിലും, കുടുംബത്തെ ഞെട്ടിക്കുന്ന സംഭവമാണ്, മാത്രമല്ല പലപ്പോഴും മാധ്യമശ്രദ്ധ ആകർഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. മുൻകാലഘട്ടത്തിൽ, രോഗലക്ഷണങ്ങൾ മൂലമുള്ള വൈദ്യപരിശോധന, പ്രീ-പാർട്ടിസിപ്പേഷൻ സ്ക്രീനിംഗ് അല്ലെങ്കിൽ ഫാമിലി സ്ക്രീനിംഗ് എന്നിവ വഴി ഒരു കായികതാരത്തിന് ഹൃദ്രോഗം ഉണ്ടെന്ന് കണ്ടെത്തിയാൽ, അപകടസാധ്യത കണക്കിലെടുത്ത് കളിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് അവരെ ഒഴിവാക്കിയിരുന്നു. എന്നാൽ ചില തരത്തിലുള്ള ഹൃദ്രോഗങ്ങൾ കണ്ടെത്തിയതിന് ശേഷവും കളി തുടരുന്ന അത്ലറ്റുകളിൽ നിന്നുള്ള ഡാറ്റ വിലയിരുത്തിയ ശേഷം ഈ ലളിതമായ സമീപനം ക്രമേണ മാറുകയാണ്. ജേർണൽ ഓഫ് അമേരിക്കൻ കോളേജ് ഓഫ് കാർഡിയോളജിയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഒരു ലേഖനം ഈ വശം ആഴത്തിൽ ചർച്ചചെയ്യുന്നു, തീരുമാനമെടുക്കൽ പ്രക്രിയയിൽ ഏർപ്പെടാൻ സാധ്യതയുള്ള എല്ലാവരും വായിക്കേണ്ടതാണ്. കളിക്കുന്നത് തുടരുന്നതിൻ്റെ ശാരീരികവും മാനസികവുമായ നേട്ടങ്ങളും കളിക്കളത്തിലേക്ക് മടങ്ങുന്നത് വിലക്കുന്നതിൻ്റെ മാനസിക ആഘാതവും രചയിതാക്കൾ എടുത്തുകാണിക്കുന്നു. അപകടസാധ്യതകളെ അവർ കുറച്ചുകാണുന്നില്ല, മറിച്ച് പഠനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഡാറ്റ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു എന്ന് മാത്രം.
അതിനാൽ, വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിൻ്റെ മറ്റെല്ലാ മേഖലകളിലെയും പോലെ, ഒരു കൂട്ടായ തീരുമാനമെടുക്കലാണ് ഇന്നത്തെ പ്രവണത. അത്ലറ്റ്, ടീം ഫിസിഷ്യൻ, അത്ലറ്റിൻ്റെ കുടുംബം, ചികിത്സിക്കുന്ന ഫിസിഷ്യൻ, രോഗ നിർദ്ദിഷ്ട കൺസൾട്ടൻ്റ്, അത്ലറ്റിക് പരിശീലകർ, സ്ഥാപനപരമായ പങ്കാളികൾ, സ്പോർട്സ് കാർഡിയോളജിസ്റ്റ് എന്നിവർ ഉൾപ്പെടുന്ന ഒരു പ്രക്രിയയാണിത്. പെട്ടെന്നുള്ള കാർഡിയാക്ക് ഡെത്ത് റിസ്ക് വിലയിരുത്തലും പ്രൊഫഷണൽ സൊസൈറ്റികൾ നൽകുന്ന മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശങ്ങളും അടിസ്ഥാനമാക്കിയായിരിക്കണം തീരുമാനങ്ങൾ.